Clara's profiledescubriendo nunca jamásPhotosBlogListsMore Tools Help

descubriendo nunca jamás

¿de dónde sacará las pelas la luna para salir todas las noches?
Photo 1 of 54
More albums (111)
3/9/2009

qué puedo hacer??????

 
 
 
 
Y ayer de camino a Lugo sonó esta canción...lalalala
 
 
8/4/2008

Komodo

"Las hembras de dragón de Komodo pueden reproducirse por sí mismas"
Científicos británicos descubren dos casos de partenogénesis en dos hembras de varanos en dos zoos
EFE - Londres - 20/12/2006



Científicos británicos han descubierto que las hembras de dragón de Komodo, los lagartos de mayor tamaño del mundo, son capaces de reproducirse sin ser fecundadas por un macho. Así lo publica esta semana la revista Nature.


Los expertos han detectado ese proceso de reproducción asexual, conocido como partenogénesis, en dos hembras de esa especie en peligro de extinción que vivían en cautividad en dos zoológicos británicos aisladas de los machos. Una de ellas, Flora, que vive en el zoo de Chester (Inglaterra), puso en mayo pasado una nidada de 25 huevos, de los que 11 parecían ser viables, sin que se la hubiera cruzado nunca antes con un macho de esa especie, que en la edad adulta puede llegar a medir tres metros y pesar hasta 90 kilos.

Tres de los huevos se malograron, pero los otros ocho continuaron desarrollándose con normalidad y se espera que se abran en enero, ya que el periodo de incubación en esa especie oscila entre siete y nueve meses.

Otra de las hembras de la especial, Sungai, que vivía en el zoo de Londres, puso huevos dos años y medio después de su último contacto con un macho. Sus crías, que nacieron siete meses y medio después, se encuentran sanas.

Los científicos, dirigidos por Phill Watt, de la Universidad inglesa de Liverpool, sometieron a "pruebas de paternidad" a la nidada de ambas hembras y descubrieron que el genotipo combinado general de la camada reproducía exactamente el de su progenitora, es decir, que Flora y Sungai eran a la vez "padre" y "madre" de las crías.

"Aunque se sabe que otras especies de lagarto son capaces de fecundarse a sí mismos, ésta es la primera vez que se tiene constancia de ese proceso en un dragón de Komodo", explica Kevin Buley, coautor del artículo, en un comunicado divulgado por el zoo de Chester.

En su opinión, lo ocurrido con Flora "es una inmaculada concepción" porque, al haber sido puestos en mayo los huevos, "no es imposible pensar que las crías salgan del cascarón en Navidad". "Estaremos atentos por si vemos pastores, magos y excepcionalmente una estrella brillante en el cielo sobre el Zoo de Chester", ha bromeado.

Según los científicos, el hecho de que se hayan producido dos casos de partenogénesis en dos zoos diferentes sugiere que esta estrategia reproductiva podría no ser algo inusual cuando los dragones de Komodo se encuentran aislados. En su opinión, los zoológicos que cuentan con ejemplares de dragón de Komodo no deberían tender a separar a los machos de las hembras, a fin de evitar que se desencadenen procesos de partenogénesis y la consecuente reducción de la diversidad genética.

Buley consideró que el descubrimiento tiene "implicaciones muy importantes" para comprender cómo los reptiles son capaces potencialmente de colonizar nuevas áreas. "Teóricamente, una hembra de dragón de Komodo en su hábitat natural podría llegar nadando a una nueva isla y fundar una población de dragones completamente nueva", ha explicado.

Se calcula que quedan en todo el mundo menos de 4.000 dragones de Komodo (Varanus komodoensis), en su mayoría en las islas indonesias de Komodo, Flores y Rinca. Excelentes nadadores, los dragones de Komodo son unos depredadores eficaces, capaces de cazar grandes presas, y muy pacientes, ya que su técnica consiste en morder la presa y dejarla marchar. Su saliva contiene una flora bacteriana con organismos patógenos que causan la muerte por septicemia dos o tres días después del ataque. Pasado este tiempo, los dragones sólo tienen que seguir con el olfato el rastro de la presa muerta.




...Y NOSOTRAS BUSCANDO PAREJA...QUE INGENUAS!!!!!! :D 

Volver

No podía creer lo que veían mis ojos, era ella, sin duda. El tiempo dibujó surcos en su piel, su pelo había perdido su color castaño de tiempo atrás y aparecía recogido pero algunos mechones habían conseguido escapar y enmarcaban sus facciones, con su cara siempre risueña. Me sorprendió que sus ojos aún mantuviesen aquel brillo infantil.
Estaba sola, envuelta en una manta delante de la chimenea viendo como saltaban chispas de los troncos aún húmedos. No tengo claro en donde estaba su mente, pero lo que sé es que no estaba allí, no en aquella habitación.
Nunca pensé que fuese a acabar sola, sola ella que tanto había temido siempre a la soledad, ella que tenía tanto que ofrecer y que siempre había estado dispuesta a hacerlo, ella que lo habría dado todo, todo por él. En lugar de eso ahí estaba, dejando pasar su vida.
Tanto tiempo dedicado a pensar en él, tantos años perdidos. Él nunca supo todo lo que le debía, no había sabido demostrarle lo que sentía, siempre había dejado que el trabajo y otras personas se interpusiesen entre ellos. Aún así ella, ni un solo momento dejó de pensar que al final estarían juntos, ni cuando el desapareció sin dejar rastro ella perdió la esperanza de acabar sus días en su compañía, seguía convencida de que si seguía unida a él por algún vínculo, fuese el que fuese, él volvería a su lado...
7/22/2008

The holiday

He comprobado que casi todo lo se ha escrito sobre el amor es cierto, Shakespeare decía que los viajes terminan con el encuentro de los enamorados, que idea más extraordinaria personalmente no he experimentado nada ni remotamente parecido a eso pero estoy convencida de que Shakespeare sí. Supongo que pienso en el amor más de lo que debería me admira constantemente su abrumador poder de alterar y definir nuestras vidas.
También fue Shakespeare quien dijo que el amor es ciego, pues bien, estoy segura de que eso es verdad.
Para algunas personas de forma inexplicable el amor se apaga para otras el amor sencillamente se va.
Si bien es cierto por supuesto que el amor también puede encontrarse, aunque sea sólo por una noche,
Sin embargo existe otra clase de amor, el más cruel, aquel que prácticamente mata a sus víctimas, se llama amor no correspondido, y en ese apartado soy una experta la mayoría de historias de amor hablan de personas que se enamoran entre sí pero que pasa con los demás? Quién cuenta nuestra historia?.. La de aquellos que nos enamoramos solos, somos víctimas de una aventura unilateral, somos los malditos de los seres queridos, los seres no queridos, los heridos que se valen por si mismos, los discapacitados sin plaza de aparcamiento reservada, si estáis viendo a una de estas personas. He amado por voluntad propia a ese hombre durante 3 amargos años, sin duda los peores de mi vida! Las peores Navidades, los peores cumpleaños, noche viejas que acaban con lágrimas y valium…estos años en los que he estado enamorada han supuesto los días más nefastos de mi vida y todo porque he sufrido la maldición de enamorarme de un hombre que no puede ni quiere corresponderme. Oh Dios, nada mas verle se me acelera el corazón, siento un nudo en la garganta, no puedo ni tragar los síntomas habituales.

(...)

Lo que intento decirte es que entiendo lo que es sentirse el ser más pequeño, insignificante y patético de la humanidad y lo que es sentir dolor en partes del cuerpo que ni siquiera sabías que tenías. Y da igual cuántas veces te cambies de peinado, o a cuántos gimnasios te apuntes, o cuántos vasos de Chardonnay te tomes con las amigas, porque sigues acostándote todas las noches repasando todos los detalles y preguntándote qué hiciste mal o qué pudiste malinterpretar. Y cómo puñetas en ese breve instante pudiste pensar que eras tan feliz. A veces incluso logras convencerte de que él verá la luz y se presentará en tu puerta...

 
 
 
 
6/13/2008

que mi almohada está llena de cuando no estabas...

...duerme conmigo, si eres piedra da igual,
yo seré pedregoso camino,
duerme conmigo, yo te canto, te arrullo,
te arropo, te abrigo, te mimo,

se que me cuentan los días
los abrazos sin hallarte,
y me recuesto en el suelo y
se me eriza el pelo en solo recordarte,
que mi almohada está llena de cuando no estabas,
de canciones que nunca cantabas,
de todo, de nada, de besos de esos que nunca me dabas,
y de un tiempo a esta parte decido soñarte,
embrear mi camino con lodo
y cagandome en todo volar, y ya ves,
despierto como me acosté...

 

http://www.youtube.com/watch?v=zYx6TzMO_aA

 

 

 


4/12/2008

Mariposa espachurrada...ohhh que pena... o no???? :P


Yo no sé qué querían de mí aquellas mariposas, aquéllas precisamente, y no otras muchas que andaban también por allí revoloteando; yo no lo sé ni me lo he podido explicar nunca, pero lo cierto es que yo debía matar a una, y maquinalmente, no queriendo, no esperando cogerla, tendí la mano al pasar por la centésima vez junto a mi rostro, y la cogí y la maté. Sentí matarla, como sentiría que una noche se me cayeran los gemelos de teatro desde el antepecho de un palco y matasen a un infeliz de las butacas, lo cual no me ha sucedido nunca, aunque muchas veces he pensado que podría sucederme.

 

El Contemporáneo

28 de enero, 1863


GuSTaVo ADoLFo BeCQueR
 
 
 
 
 
 
Y lo bien que se me dan últimamente estas metáforas rebuscadas...pachín pachán...

1/13/2008

Al mal tiempo buena cara...

 
Y al tiempo de exámenes también...
 
 
 
 
 
 
:)
11/5/2007

Mi cámara...

si tu cámara, que ya se había convertido en una prolongación de tu brazo como me ha pasado a mi se estropea y tardan en devolvértela 3 meses y 16 días...no te hagas muchas ilusiones...después de usarla dos días más...se ha vuelto a estropear...como yo no impongo mucho "mi papá" se ha ofrecido a ir él en persona a ponerle los puntos sobre las ¿ie´s? a quien se los tengan que poner...quiero mi cáaaaaaaaaaaaaaamara!!!!bueno más bien...quiero que me den una nueva jejeje pero y por si la que ya tengo lee esto...te echo de menos :P
4/14/2007

mi abuelo...y yo...su nieta :)

Boiro cumpriu a obriga moral de rememorar a Ramón Martínez López

05/04/2007

Crónica | Un pleno cargado de sentimento

Coincidindo co centenario do seu nacemento, o intelectual foi nomeado fillo predilecto do seu pobo natal

(Firma: M. X. Blanco | Lugar: ribeira)

Aínda que os escanos estaban ocupados polos membros da corporación, o pleno que onte se celebrou na casa consistorial boirense pouco tivo que ver coas sesións habituais. Nin sequera o público era o mesmo de sempre. Por unha vez, a política cedeulle o protagonismo á cultura. O obxectivo era saldar a débeda moral que o pobo tiña con Ramón Martínez López, aproveitando o centenario do seu nacemento para nomealo fillo predilecto de Boiro

Como non podía ser de outro xeito, nesta ocasión a unanimidade dos catro grupos que integran a corporación foi a nota dominante. Testemuñas de este acordo foron representantes do mundo da cultura, entre os que destacaban Isaac Díaz Pardo, Amancio Liñares e Elixio Villaverde; así como familiares do homenaxeado.

Nas súas intervencións, os voceiros dos distintos grupos deixaron a un lado o ton crítico e de reproche característico dos plenos para enxalzar a figura de Martínez López e para fixarse como obxectivo prioritario manter viva a súa memoria para sempre.

O alcalde, Xosé Deira, foi o encargado de abrir a quenda de intervencións, lendo a declaración institucional rubricada por todos os grupos. Fixo un repaso polos acontecementos que marcaron a vida do homenaxeado, destacando a etapa que tivo que pasar no exilio. Sinalou que, tanto lonxe do seu fogar como preto, «só viviu para a súa terra, pero non cunha paixón enfermiza ou alienante, senón demostrando e defendendo a universalidade da cultura galega».

Tanto Manuel Velo como Juan Jesús Ares lembraron o primeiro recoñecemento que tivo o pobo de Boiro con Ramón Martínez López, cando optou por porlle o seu nome á casa de cultura da Cachada. Ares aproveitou para por enriba da mesa unha proposta: «É unha pena que se destrúa o patrimonio cultural, como ocorrerá en breve coa casa natal deste intelectual. Propoño que, polo menos, se faga o posible para que o edificio que se levantará no seu sitio manteña a placa actual».

Tamén o popular Juan José Dieste eloxiou o traballo do homenaxeado.

En nome da Fundación Castelao, en cuxa posta en funcionamento xogou un papel moi importante Martínez López, tomou a palabra David Otero. El destacou o traballo que o xa fillo predilecto de Boiro e outros intelectuais como Alexandre Bóveda realizaron a prol do auténtico galeguismo.

O acto institucional concluíu coa entrega dun ramo de flores e da declaración de fillo predilecto á filla do homenaxeado, María Isabel Martínez Castromán, que acudiu acompañada de diversos familiares.

Xa pola tarde, unha delegación boirense trasladouse ao cemiterio de Carril para realizar unha ofrenda floral ante a tumba de Martínez López.

 

http://www.lavozdegalicia.es/ed_barbanza/noticia.jsp?CAT=121&TEXTO=5691323

 

 

.

2/8/2007

amigos invisibles

Para los que me decían que era rara por tener un amigo imaginario cuando era pequeña...aquí les va esta información...
 

SU AMIGO QUE NADIE VE ...

 
Muchos niños de entre tres y cuatro años, y como fruto de su gran imaginación, suelen tener amigos imaginarios, juegan con seres inexistentes, que van desde otros niños, hasta animales u objetos. A menudo se les ve hablando “solos”. Pero no, ellos conversan con sus amigos imaginarios. Con ellos, y mediante juegos, aprenden a entender las relaciones sociales y todo lo que a su alrededor acontece.
 
¿Con quién estás hablando? Con mi amigo Luis. ¿Y dónde está? Aquí, sentado a mi lado. No, no es que el niño se esté volviendo loco, ni que tenga alucinaciones. Se trata de un aluvión de imaginación e ingenio aplicado a la compresión de un mundo lleno de novedades.
 
Esta creatividad incipiente y arrebatadora, es un símbolo inequívoco de que el niño abandona su mundo interior para abrirse a la socialización y comprensión de un entorno enorme y fascinante. El despertar de las inquietudes .

Es increíble observar cómo los niños son capaces de transformar su cuarto en un castillo, como dan vida propia a un muñeco e incluso crean seres imaginarios que sólo ellos pueden ver. Estos derroches de imaginación, no dejan de ser una señal de pensamiento complejo.

 “El cielo es el límite”, y en el caso de la imaginación de los niños, el refrán queda como anillo al dedo. La cama puede ser un castillo, un barco pirata o un avión. Y qué mejor que tener con quién compartir esas aventuras.
 
Karla González, experta en psicología, asegura que tener un amigo imaginario durante la primera infancia es normal y no perjudica a nadie. Es más, le sirve al pequeño como soporte emocional. Sin embargo, el fenómeno no es tan común. Esta amistad ficticia afecta al 50% de los niños entre los tres y los diez años, pudiendo ser ese cómplice, una persona o un objeto. El niño comparte y proyecta sus necesidades con su imaginación. Los hijos únicos, los primogénitos, los niños creativos y los niños con un alto grado de inteligencia son los que suelen adoptar compañeros imaginarios, con los que poder practicar y desarrollar habilidades sociales.  (YO NO SOY HIJA ÚNICA NI PRIMOGÉNITA ASÍ QUE YA SABEMOS LO QUE ME TOCA...jeje)
 
Un pequeño puede “inventar” uno por varias razones: la creación de un ser ficticio, viene originada por la búsqueda del pequeño de un apoyo y seguridad para afrontar un mundo incierto. Los diálogos y tratos que el niño mantenga con su amigo imaginario han de respetarse. Para él este cómplice de sus pensamientos puede hacer todas las cosas buenas o malas, incluso puede hablar con él como si fuera real. Si los padres invaden esta intimidad con preguntas constantes sobre el amigo imaginario, los niños tenderán a no volver a hablar de ellos, los convertirán en clandestinos y perderán todo su atractivo.
 
 
 
 
 
 
DESPUÉS DE TODO ESTO CREO QUE QUEDA CLARO QUE SE DEBÍA A MI GRAN IMAGINACIÓN!!!!!!!!!!!!!!
 
P.D.: ...TE ECHO DE MENOS PINDOL!!! JEJE

 
12/16/2006

LA MOSCA




La mosca revoloteaba feliz, no tenía demasiadas preocupaciones, alguna vez habían intentado golpearle con un matamoscas pero ella siempre había salido airosa.
Pasaba sus días tranquila, en la zona en la que le había tocado vivir, era agradable y no tenía necesidad de buscar otro lugar.
En una de sus salidas matutinas descubrió algo que llamó su atención. Cada día volaba por allí e intentaba acercarse pero, poco a poco, con cautela.
Hizo planes para llegar cada día un poquito más cerca, evitando siempre los peligros que supone volar al aire libre. Se volvió cada vez más audaz y a medida que pasaba el tiempo mejoraba sus técnicas de acercamiento. Unas días era más fácil lograr sus propósitos y otros días menos xq aparecían amenazas como manos q intentaban golpearle, telas de araña que se cruzaban en su camino...
Todas las horas del día que permanecía despierta las dedicaba a confeccionar nuevas artimañas para acercarse a su objetivo, lo tenía ya tan cerca...Tanto se obsesionó que llegó un momento en que era lo único en lo que podía pensar, en acercarse más y más, hasta poder tocarlo. Ya no quedaba nada, un par de aleteos más y ya estaría allí. Echo una última mirada, respiró hondo y...fue entonces cuando se dió cuenta de que lo que le había llamado la atención y en lo que se había centrado tanto últimamente era sólo una mierda!

12/5/2006

y otra...

HISTORIA DE COMO SE QUITÓ AQUELLA ESPINITA.

No lo había olvidado, creo, pero no era algo en lo que se le ocurriese pensar, no había sido el juguete de su infancia, ni mucho menos. Probablemente ni se le habría pasado por la cabeza si no hubiese visto a aquella niña con él, pero le removió la conciencia y se acordó de como la última vez se le rompió...

-Aishhh!!!

Seguramente no lo quería de verdad, al menos, no como ella pensaba en ese momento pero...¡Qué diablos!
Todos hemos sentido alguna vez el deseo de recuperar algo que tuvimos y ya no tenemos; igual esa cinta de música que al final ya ni soportábamos o aquella camiseta que convertimos en trapos xq no servía para nada, bueno...eso sin hablar de aquellos juguetes medio rotos que estaban en una caja en el trastero para "algún día" y nos tiraron al hacer limpieza...eso es traición!!!
Sí, son sólo caprichos pero, todos lo hemos sentido alguna vez...queremos lo que no podemos tener o lo que pensamos que ya nunca recuperaremos y ella también...

Así que decidió que no pararía hasta encontrarlo, recorería toda la ciudad si hacía falta y...prácticamente fue así, kioskos, juqueterías, grandes almacenes...al final lo apareció en una pequeña tienda cerca del mercado.
Sí, lo tenía ya entre sus manos. Era uno de esos frasquitos de colores tan chillones con un "líquido mágico y un complicado sistema" con los que "increiblemente" y tras soplar con cuidado salen pompitas.
Sopló y enseguida salieron varías pompas, grandes y pequeñas, que ella veía brillar.
Fue muy agradable, agradable xq revivió aquel recuerdo que tenía de lo que era pero, cuando la última de las pompitas hubo estallado...

-Plof!!!

...también desapareció toda la ilusión, ya no quería el dichoso frasquito para nada, es más, se preguntó si había valido la pena tanto esfuerzo por conseguirlo...
12/2/2006

otra historieta de esas...

EL ELEFANTE Y LA HORMIGUITA.


Se conocieron un día, de casualidad, ya que sus mundos no tenían mucho que ver pero la hormiguita y el elefante pronto se hicieron amigos, ella era muy chistosa y tenía su gracia y él era muy atento con ella...pronto la hormiguita se volvió loca por él y trató de parecerse lo más posible a una perfecta elefantita, se arreglaba mucho todos los días, modificó un poco su forma de actuar para adaptarse al "mundillo" de su amigo, se fue a vivir a otro hormiguero cerca de donde él vivía...todo, para gustarle a él

De vez en cuando quedaban para dar paseos, él estaba muy a gusto con ella, pués siempre se reía un montón y le alegraba los días aburridos, pasaban juntos muy buenos ratos, dando vueltas por la selva, saliendo de fiesta, comiendo por ahí, descubriendo nuevos lugares... Ella cada día estaba más convencida de que él era la pareja ideal,estaba cegada, no podía ver los inconvenientes...

El elefante tardó un tiempo pero acabó dándose cuenta de que ella y él no veían esa relación de la misma manera y decidió que lo mejor sería explicárselo de una buena manera, de un modo delicado para no hacerle daño xq la verdad es que le había tomado muchísimo cariño en ese tiempo. Con mucho cuidado le explicó que las cosas no podían seguir así, que él estaba muy bien con ella pero que pertenecían a mundos distintos y que ella lo que tenía que hacer ahora era salir a divertirse con otras hormigas y como toque final extendió su pata para hacerle una caricia pero...no se dió cuenta de lo fuerte que él era en comparación con la pequeña hormiguita y con esa despedida, que tan buena idea le había parecido...la espachurró!!!

:(

11/25/2006

jueguecito vía mail...hacedlo!!! :D

La banda sonora de tu vida… Esto consiste en responder a una serie de preguntas  con el nombre de canciones de tu grupo favorito. Sin más, aquí dejo algunas reglas del juego.
  Bases del juego:
-Cambia el nombre por el tuyo  donde dice:" cuestionario hecho por:"
-Elige tu  banda,grupo o cantante favorito y responde SOLO CON LOS TITULOS de sus canciones.
-Mandalo a todos tus amigos incluso a qien te lo envio
Cuestionario hecho por: clara
Banda o grupo favorito: la fuga
1 . ¿ Eres hombre o mujer?:  as de ases
2 . Descríbete:  majareta
3. ¿Qué sienten las personas cerca de ti?: pedazo de moron (jeje esto es complicado!!)
4. ¿Cómo te sientes?: el loco del parque
5. ¿Como describirías  tu anterior relación sentimental?: luna de miel, muriendo así, buscando en la basura, amor de contenedor,todo se acabó...esta es de muchas respuestas jeje
6. Describe tu actual relación con tu novi@ o pretendiente: ni contigo ni sin ti
7. Donde quisieras estar ahora: a las puertas del deseo
8. ¿Cómo eres respecto al amor?: idiota
9. ¿Cómo es tu vida?: sueños de papel
10. ¿Qué pedirías si tuvieras sólo un deseo?: abrazame
11.  Escribe una cita o una frase famosa: vivo más de noche que de día
12. Ahora despídete: no estoy

historia incomprendida ...309

AMOR ¿A PRIMERA VISTA? O ...LOS PECES DE COLORES
 
Oisteis hablar mil veces de los peces de colores ¿verdad?sí, esos que nadan en las peceras y parecen aburridos pues...nada más lejos de la realidad, para ellos todo es siempre un  nuevo descubrimiento ya que sólo tienen una memoria de tres segundos!!
 
La protagonista de esta historia es como uno de esos peces...
 
Cada vez que se veían era una nueva vez que se conocían y por tanto una nueva oportunidad para causar una primera impresión, para dejar una huellita en la vida del otro...Muchas veces habían intercambiado charlas nocturnas, habían hablado de cientos de personas, de miles de cosas, de millones de momentos pero...ella no conseguía recordarle.
Un día de verano, ella corría por la calle xq había quedado y llegaba tarde, se vieron en un cruce y él decidió no decir nada, dejó que su sonrisa saludase por él...en ese preciso instante ella saltó de su pecera y así...él permaneció en su recuerdo!!!!
11/24/2006

otra historia incomprendida!!!!!!!

HISTORIA DE UN CARAMELO (I)

Era un caramelo riquísimo y ella no dejaba de repetirlo, en realidad, hacía poco que lo había descubierto, alguna vez lo había visto por ahí pero su envoltorio no le había llamado la atención.
Un día, por casualidades de la vida, lo probó y...le encantó, quería comerlo todos los días.
De pronto, cd ya estaba enganchada...¡CHÁS! ya no había caramelo donde siempre lo había, lo buscó por muchos sitios pero...no lo encontró; estuvo algún tiempo rabiosa pero llegó un momento en que decidió que era el momento de buscar otro y así lo hizo, llenó una bolsa con unos pocos diferentes y los probó pero...no le convencían, les faltaba algo. El otro le había enganchado xq siempre se quedaba con ganas de más y estos...eso, que no le convencían, tenían sus cosas pero no era lo mismo.
Siguió buscando y probando...por lo que yo sé hace poco encontró uno que le gusta más que los demás, me parece que le llamó la atención por el envoltorio!!(visión comercial)...aún tiene en la boca cierto regustillo de aquel caramelo de antés pero parece que éste le convencer y le gusta aunque...le oí decir que tiene un sabor algo raro...




(En el fondo existe alguna relación entre ambos caramelos...extraña relación pero "habela, haina"...)

1001 historias incomprendidas...

LA LLAMADA (I)

Hacía frío y llovía, ella paseaba con María de camino a casa, había sido una tarde larga y estaban muy cansadas, casi no podían con el alma pero entre risas comentaban las historias de siempre, hablaban de la gente de siempre y solucionaban los problemas del mundo. De pronto, sonó su móvil, miró la pantalla, sonrió y mientras intentaba no sonrojarse cogió el teléfono...

- Dime
- ...
- Sí, sí (respondió intentando no parecer demasiado ilusionada, aunque sus ojos no podían engañar a nadie)
- ...
- ¡Q va! no tengo nada que hacer
- ...
- Entonces ¿a las diez y media? ¿dónde siempre?
- ...
- Vale. Un besiño


María le miro y sonrió con complicidad...(no conocían el final)


Música de fondo: Luna de miel - LA FUGA
8/31/2006

Otra vez...otra vez y otra y otra y otra...xq?alguien que me lo explique...???!!! :)

Otra vez estoy aquí y otra vez me tengo que ir,
otra vez llegan los exámenes y otra vez tengo que estudiar,
otra vez me estoy quejando y otra vez no vale para nada,
otra vez pienso que te conozco y otra vez me sorprendes con algo nuevo,
otra vez Bea va a salir y otra vez la convencen para trabajar,
otra vez le escribo a Bárbara en el messenger y otra vez no está,
otra vez kiero ir a un sitio y otra vez se me pasa el tiempo,
otra vez kiero escribir un sms y otra vez se me acaba el saldo,
otra vez kiero recibir un mensaje y otra vez no llega,
otra vez suena el telefono mientras me ducho y otra vez deja de hacerlo cuando llego empapada a ver kien es,
otra vez decido olvidar y otra vez no dejo de recordar,
otra vez Nana volvió y otra vez piensa en irse,
otra vez Espe sale y otra vez Espe se nos pierde,
otra vez miro los apuntes y otra vez me doy cuenta de que no me lo sé,
otra vez kiero hablar contigo y otra vez no sé como hacerlo,
otra vez kiero decírtelo todo y otra vez no sé como hacerlo,
otra vez recuerdo aquel día y otra vez me doy cuenta de que ya pasó, 
otra vez te veo en la calle y otra vez no estamos caminando juntos,    
otra vez llega el invierno y otra vez los días de niebla en lugo,
otra vez llega la feria franca y otra vez tengo q ir a lugo a examinarme,
otra vez recibo un mail y otra vez me odio por querer recibirlo,
otra vez recuerdo un último beso y otra vez pienso xq nunca nos damos cuenta de que es el último,
otra vez tengo ganas de estar de vacaciones y otra vez vuelve el curso,
otra vez estoy agobiada y otra vez me agobian más, 
otra vez salgo a buscarle y otra vez me encuentro con que no está,
otra vez kiero hacer un montón de cosas y otra vez no hago nada,
otra vez deberiamos ser conscientes de lo que tenemos y otra vez no lo somos,
otra vez deberiamos cuidar el planeta y otra vez se chamusca todo a nuestro alrededor sin que hagamos nada,
otra vez echo de menos a mucha gente y otra vez no están a mi alrededor,
otra vez decido llevar las cosas al día y otra vez todo se amontona,
otra vez kiero entenderlo todo y otra vez no entiendo nada,
otra vez kiero entender a todos y otra vez no entiendo a nadie...
 
una y otra vez todo se repite y...que se le va a hacer, las cosas son así no??????
...otra vez estoy siendo conformista y otra vez me doy cuenta de que no debería serlo
...pero, podemos cambiar las cosas?yo puedo cambiar las cosas?
...lo que yo haga o diga puede cambiar lo que me rodea?
...de verdad el que yo decida una cosa u otra va a hacer que las cosas sean de una manera u otra?
...otra vez, otra vez y otra vez más...
7/17/2006

LOS MEJORES AMIGOS DEL HOMBRE

 LLego esto a mis manos y la verdad es que estoy bastante de acuerdo así que ahí queda, las fotos eran otras pero no podía ponerlas aquí en grande   ...
 
 
Puedes decir cualquier tontería a un perro y el perro te mirará de una manera que parece decir"¡por Dios, tienes razón! nunca se me hubiera ocurrido" C.B.
 
 
 
 

 

 

 

Cada niño debería tener dos cosas: un perro y una madre que le deje tener uno. Anónimo

 

 

 

 

Si quieres que te quieran, ten un perro. Si quieres sólo querer, ten un gato. Anónimo 

 

 

 

 

 

Un perro es la única cosa de la tierra que te amará más de lo que tú te amas a ti mismo. Josh Billings

 

 

 

 

 

Si a un perro no le gusta una persona, probablemente a ti tampoco debería gustarte. Anónimo

 

 

6/18/2006

Bueno...os dejo aquí cosillas un poco desordenadas pero para que veais quien era mi abuelo!!

BIOGRAFÍA(non está todo pero podédesvos facer unha idea)

Lugar de nacemento: Boiro
Lugar de pasamento: Pontevedra
Profesión: Lingüista e historiador
Biografía: Licenciado en Dereito e en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela e doutoramento pola Universidade de Madrid en 1936. Ocupou a cátedra de lingua e literatura española nun instituto de ensino medio de Lugo e a de lingua e literatura española no Instituto de España en Lisboa na que estivo entre 1933 e 1936, sendo despois agregado cultural nas embaixadas de España en Lisboa e París.
Cultivou amizade con Valle-Inclán e Unamuno e foi discípulo de Américo Castro e de Sánchez Albornoz no Centro de Estudios Históricos de Madrid, polo que participou na polémica mantida por estes investigadores sobre a Historia de España.
Ao mesmo tempo entregouse á organización do movemento galeguista e participou na fundación do Seminario de Estudos Galegos no ano 1923 e do Partido Galeguista en 1936.
Despois da Guerra Civil exiliouse en Francia e máis tarde trasládase a Argentina, onde se fai cargo da Biblioteca Municipal de Pergamino e foi aceptado como investigador no Instituto de Filoloxía da Universidade de Buenos Aires.
A partir de 1940 desenvolve toda a súa actividade docente e investigadora nos EE.UU como Catedrático de Filoloxía Española na Universidade de Texas entre os anos 1940 e 1971.
Ao seu regreso do exilio en 1971, incorpórase de novo á vida política e intelectual galega e ocupa diversos cargos como o de membro do Padroado da Fundación Otero Pedrayo, o de Presidente da comisión xestora do novo Seminario de Estudos Galegos, o de membro do Padroado da Universidade de Santiago de Compostela, o de Presidente de honra do Partido Galeguista en 1980, o de membro asesor do Consello de Cultura Galega da Xunta de Galicia, o de Secretario do Instituto de Estudios Galegos "Padre Sarmiento" durante o período 1977-78 e no ano 1976 pronunciou o seu discurso de entrada na Real Academia Galega
.


FUNDACIÓN CASTELAO

 

A Fundación Castelao, unha fundación de carácter privado e declarada de interese galego, fundouse o 28 de decembro de 1984 por iniciativa de Ramón Martínez López e Avelino Pousa Antelo coa finalidade de estimular e favorecer a cultura galega e en especial nos campos nos que se distinguiu a figura de Castelao. A fundación ten a súa sede na cidade de Santiago de Compostela e publica, baixo a coordinación de Henrique Monteagudo, os Cadernos Castelao.
O seu primeiro presidente foi Ramón Martínez López e Teresa Rodríguez Castelao, irmá de Daniel, foi a presidenta de honra ata a súa morte. O actual presidente é Avelino Pousa Antelo.

 

MUSEO DO POBO GALEGO

O nacemento e desenvolvemento do Museo do Pobo Galego enfíase na laboría de homes que coma D. Ramón Otero Pedrayo, D. Xaquín Lorenzo Fernández, D. Xosé Filgueira Valverde, D. Xesús Taboada Chivite, D. Ramón Martínez López, D. Antonio Rodríguez Fraiz, D. Ramón Piñeiro López ou D. Antonio Fraguas Fraguas, dedicaron a súa vida ó estudio e defensa de Galicia.

ASPIRANTES A HOMENAXEADOS NAS LETRAS GALEGAS DO 2007

¿Quen son os aspirantes máis cualificados nesta espera, antes de que a RAG tome unha decisión? Noia pretende que a solemne data lle sea dedicada a María Mariño Carou. Boiro propón como candidato ao patriarca Ramón Martínez López. Lousame aduce a importancia do primeiro cura de Fruíme, Diego Antonio Cernadas de Castro. Resta por considerar o perfil de Ánxel Casal Gosenxe, entrañable e querido da grei galeguista. Finalmente, na nómina que coñecemos, está Uxío Novoneyra, para conmemorar o cincuentenario da publicación de Os eidos, elección que sería compartida con María Mariño (sería crear un precedente en 43 anos de liturxias).

Martínez López, o candidato de Boiro (¿ou é sinxelamente unha ilusión?), foi un dos patriarcas da Galicia da transición. Se se lle concede o DLG do 2007, tamén sería para conmemorar o centenario do nacemento. Nacido en Boiro en 1907 e morto en 1989. Cofundador e presidente do Seminario de Estudos Galegos. Exiliado en Francia e Arxentina. Catedrático de letras hispánicas na universidade de Texas durante trinta anos. Recuperado para Galicia, levou os destinos do Partido Galeguista refundado. Méritos de don Ramón son a edición anotada de General Estoria. Versión galega do século XIV, famosa obra atribuída a Alfonso X. Ademais, Alfonso Álvarez de Villasandino, poeta gallego del Cancionero de Baena, Bos Aires, 1940, Nova ollada aos Cancioneiros, Vigo, 1971 e numerosísimos traballos en inglés sobre temas filolóxicos e literarios de Galicia. Escribiu artigos sobre Rosalía, Curros, Pondal e sobre destacados escritores portugueses como Teixeira de Pascuais, Cesário Verde, António Correia de Oliveira... Foi un exemplo para Galicia durante anos de dificultades e abandonos. ¡Loada sexa a súa memoria benquerida!

 

SEMINARIO DE ESTUDOS GALEGOS

 

O Seminario de Estudios Galegos foi creado no ano 1991 a partir dun programa de colaboración entre a Xunta de Galicia e a Universidade de Birmingham. O seu obxectivo principal é a divulgación dos estudios baseados en Galicia e na súa cultura, especialmente os que se centran na análise e estudio da súa lingua e da súa literatura.

Co seu nome preténdese render unha homenaxe a aqueles mozos universitarios galegos (Fermín Bouza Brei, Ricardo Carballo Calero, Xaquín Lorenzo, Luís Tobío, Xosé Filgueira Valverde, Ramón Martínez López...) que, baixo o maxisterio de don Armando Cotarelo Valledor, fundaron no ano 1923 na Universidade de Santiago de Compostela o Seminario de Estudos Galegos coa finalidade de estudiar as diversas manifestacións da cultura galega desde unha perspectiva científica.

O Seminario de Estudios Galegos conta desde os seus inicios cun amplo e importantísimo material bibliográfico (O Tío Marcos da Portela, A Monteira, A Nosa Terra, Nós, Ronsel, A Fouce, Grial, Alba, Atlas Lingüístico Galego, Gran Enciclopedia Gallega, Cancioneiro Popular Galego, ...) que permite complementar os seus coñecementos ao alumnado que siga os cursos de lingua e literatura galega. Ademais a consulta deste material está a disposición de todas aquelas persoas que estean interesadas en profundizar en distintos temas galegos e serven de grande axuda para aqueles estudiantes que desexen realizar a súa tese de doutoramento. Tamén se pode atopar un variado repertorio bibliográfico sobre a historia, a lingua e a literatura galega na Biblioteca da Universidade de Birmingham.

Así mesmo, tamén desde o momento da súa creación, este Seminario vén desenvolvendo diversas actividades de tipo cultural: charlas divulgativas, conferencias, publicacións anuais, realización de simposios, ...

6/17/2006

SACADO DE UN MAIL

Kmo NOs EnGaÑAbAn D pEkEñOs...:P

 Y es que de pequeños vivíamos engañados. Y nuestros padres eran los principales responsables. No dudaban en recurrir a cualquier mentira con tal de conseguir sus objetivos.

 

Por ejemplo, a la hora de la comida. Si tu no querías comer, te intentaban hacer creer que la cuchara con el puré de verduras era...un avión.

Vaya símil más acertado! De hecho creían que lo único que le faltaba para ser verosímil era el sonido del motor. Y ahí les veías BRRRRRRRRRRRRRR.

Claro. Es que pensaban: "Si el niño no quiere comerse un poco de puré... Seguro que se come un avión".

Además te hacían responsable de la buena alimentación de toda tu familia: "Esta por papá. Esta por la tía. Esta por el butanero..." Osea, tenías que comer tú por todos.

A veces sus mentiras conseguían lo contrario a lo que se proponían. Por ejemplo, para conseguir que nos durmiésemos se inventaron las nanas. Que igual la música era apropiada, pero fallaban en la letra. Como esa que decía: "Duérmete niño. Duérmete ya. Que viene el Coco y te comerá..." Y tu:"¿Cómo? ¿Qué va a avenir quién? O sea que después de esta información ¿Tu quieres que yo me duerma?" Claro te pasabas toda la noche así (GESTO DE OJOS COMO PLATOS) Y es que decías: "Joé. Ya que va a venir el Coco... ¡Por lo menos que me pille despierto,  a ver si así puedo escapar!"

 

Cuando nos llevaban al médico también recurrían al engaño. Y te decían cosas como: "Tonto, si no te va a doler..." Además te decía "Tonto, que ya verás como al final el doctor te regala una piruleta" "¿Una piruleta? ¡Haberlo dicho antes! ¡Rápido! ¿A qué espera? ¡Hágame una vivisección sin anestesia!

Cuando terminaba la consulta, el medico te decía: " Toma CHAVALOTE. Esto para ti". Y lo que te daba era el palito con el que te había examinado. Y encima tu madre: "¿Qué se dice?" "¡Roñoso! ¿Qué has hecho con el resto del helado?". ¿Qué esperaban que dijésemos? "Jo, gracias. Lo que voy a fardar en el cole con este palito" "Tío. Que enrollado tu médico. Un palito. Te lo cambio por mi videoconsola." "¿Nos dejas jugar a nosotras con tu palito?" Esto último ...

Otra técnica que empleaban los mayores para engañarnos era la de asociar algo que no nos gustaba nada con algo que nos gustase mucho. Con esta idea se inventaron los juegos educativos. Y es que ¡Vaya manía con que aprendiésemos jugando! Que si el balón de playa mapamundi. Que si los lápices con la tabla de multiplicar. Que si el puzzle de España por comunidades...

Nuestros padres tomaban nota de esa idea de asociar algo bueno con algo malo y te sorprendían diciendo cosas como: "Vamos a jugar a recoger tu cuarto" , "¿Vamos a jugar a recoger tu cuarto...?" Es como si tu le dices a tu pareja: "¡Vamos a follar planchándome los pantalones"

 

Y como conclusión, la frase con la que los padres ponían fin a todas nuestras preguntas. " ¿Por qué los chic@s son tan rar@s?" "Cuando seas mayor lo entenderás"... Pues también en eso nos mintieron...

5/20/2006

LAIKA

LAIKA,ESTRELLA O VICTIMA

Una canción de Mecano dice:"Y si hacemos caso a la leyenda entonces tendremos que pensar que en la tierra hay una perra menos y en el cielo una estrella mas".Laika fue el primer perro que se envio a orbitar la tierra.

De 6Kg de peso y 3 años de edad era una perra sin hogar capturada en las calles de Moscu.Los perros eran mantenidos en un centro de investigación y entrenados para las misiones espaciales.Laika fue lanzada con el Sputnik 2 el dia 3 de noviembre de 1957.La nave no disponia de sistema de regreso a la tierra,por lo que estaba condenada a morir en el espacio.En un primer momento se dijo que la perra habia muerto envenenada de forma controlada,aunque en el año 2002 una investigación mostro que falleció a las 7 horas del lanzamiento debido al estres y al sobrecalentamiento de la nave.No se volvió a lanzar otro ingenio sin un sistema que asegurase el regreso del animal.En 1997 fue construido,en la Ciudad de las estrellas,un monumento en homenaje a los heroes de la historia de la astronautica sovietica.En el monumento esta representada Laika,espiando por entre las piernas de uno de los cosmonautas.

sueño

Hacía tiempo que no me pasaba pero...he vuelto a soñar que regresábamos a aquel día en el que yo pude decir muchas cosas y me quedé callada; aparecían en mis labios palabras que nunca salieron de mi boca y que, sin embargo, incontables veces estuvieron en mi mente.
Aun ahora, mis sueño, a menudo se convierten en pesadillas, vuelven a mi mente recuerdos que yo creía encerrados bajo llave pero a los que parece que alguien dejó pasar.
 Ayer el sueño fue diferente, confuso,más borroso...poco a poco voy olvidando lo ocurrido, me cuesta recordar en que momento fue esa frase o la otra, qué día hicimos una cosa u otra...todo es cada vez más lejano; creo que eso es bueno, debería serlo, lo sé pero...me atormenta la idea de que llegará el día en que los recuerdos se borren por completo xq ese será el día en que realmente estaremos lejos, tan lejos que nos sea imposible volver.
 
"La distancia no es cuánto nos separemos, la distancia es si no volvemos"
5/19/2006

LA FUGA...bastantes canciones...

NO ME ESCONDO

He intentado verte en mis mejores sueños
solo hay pesadillas cuando te recuerdo
Idas grises, noches de humo y de alcohol
han acabado con mi corazon

Pasan los dias y me pregunto porque
tu cama es fría, tus caricias no son las de ayer
es imposible intentar disimular
te has alejado y no te puedo rescatar

Ahora me quiero olvidar, de tu risa sin igual

Por eso, salto, corro, gritare a todos tu nombre
Salto, corro, todos dicen que estoy loco
Salto, corro, ahora que has tocado fondo
Salto corro, por ti ya no me escondo

Me deje la vida intentando cambiar
he perdido cosas que ya no volverán
Tanto tuve y tanto me deje
Sin darme cuenta lo he echado a perder

Llegan las noches todo de mal en peor
mirar tus fotos no es ninguna solución
Dando mil vueltas me he metido en aquel bar
Hoy me emborracho no quiero llorar.

 

 

 


TODO SE ACABÓ

Llora mi guitarra
suena triste su canción
notas desgarradas
como el eco de mi voz
Promesas perdidas en la calle de la ilusion
dejaste la vida tocando de sol a sol

La pena en tu vida
compañera siempre fiel
ganó la partida
como Cain con Abel
Cuando ella se marchó te robó todo lo mejor
En un pozo te has quedado
con tus sueños destrozados

Suenan estas notas para ti
brindo por el tiempo que fuiste feliz
En las calles tocas con el corazón
Bolsillos vacios todo se acabó para ti

El dia termina, la noche no tiene fin
bajo una farola te has echado a dormir
sueñas que mañana el dia tenga otro color
pero a ese madero no le alegra tu canción

Poco el equipaje que cogiste para huir,
la guitarra a cuestas, un bote para pedir
Acabada la esperanza te acercas a la vejez
la muerte acecha en cada esquina
esta noche te vendra a ver.

 

 

 


POR VERTE SONREIR


Hace tiempo prometí escribirte una canción,
Como siempre, mal y tarde, la tienes aquí
Sabes bien, como soy, que no suelo mentir
Siempre que lo hice fue por verte sonreir

Llamamé, te quiero escuchar
Ya lo ves, no siempre me va bien
Al cantar me duele el corazón
Y enloquezco cada noche
En cada actuación

Fui yo quien dijo no, y ahora en la misma mesa
Se me enfría el café mientras dices que te va bien
Tranquila, ya no volveré a llamar, no me volverás a ver
Esta vez me marcho para no volver

Y ahora cansado de mirar tu foto en la pared
Cansado de creer que todavía estás
He vuelto a recordar las tardes del café,
Las noches locas que siempre acaban bien

Y me he puesto a gritar estrellando el whisky en la pared
Por verte sonreír he vuelto yo a perder.

 

 


NI CONTIGO, NI SIN TI


Esta noche lo voy a pasar muy bien
Con tu cuerpo, ya no hay nada que perder
Me estremezco cuando me miras así,
El deseo no me puede confundir,
No me puede confundir

Aún recuerdo el día que te conocí,
Siempre supe que no eras buena para mí
Mal asunto, tu ya estás dentro de mí,
Tengo miedo de jugar y de perder
De jugar y de perder

Ahora me estremezco
Hoy te acercas, mañana te vas
Algo me está diciendo
Que no eres alguien de quien me pueda fiar

Un juguete en tus manos solo soy,
Hecho añicos por una mala mujer
No me importa, prefiero morir así,

Tu veneno me hace fácil elegir,
Me hace fácil elegir

Ahora me estremezco
Hoy te acercas, mañana te vas
Algo me está diciendo
Que no eres alguien de quien me pueda fiar

 

 

 


HASTA NUNCA


Parecía un día más, carretera y a cantar
¡Rulo corre, llegas tarde!
Los ojos pesan más que ayer
Se han abierto para verte cuando no buscaba a nadie.

Nunca invertí en amores de una noche mi locura
Pero enloquecí después
De la actuación con tu cordura

Contigo esta noche olvido los golpes de la vida,
Pero en casa alguien te espera;
Llegas tarde, hasta nunca.

Hoy me dolía la cabeza, ¿fue el alcohol o fue la luna?fue la maldita cerveza
Me he arrastrado por la casa, te he buscado en los pasillos, no se qué coño me pasa

Y he vuelto al bar donde te vi para brindar, no estabas tu
Te iba a contar que no dormí, que desde hoy canto por ti

Óscar, ponme una copa más, la quiero olvidar
Iban a cerrar, cuando te oí decir, ¿qué tal estás?

Con mis canciones sigo aquí, ¿tu qué tal?, le pregunté
¿qué tal en esto de vivir?
Yo cansado de viajar, tu cansada de sentir
Como el tiempo se te va



A GOLPES

 

 


Miedo, la noche está cerca,
Sientes que se abre la puerta
Tiemblas, suda tu cuerpo
Callas, su fiesta empieza

Llega de muy mal humor
Está cansado de trabajar,
Se ha olvidado del amor,
Vas a la cama y tienes miedo.

A golpes, a golpes, a golpes,
A golpes, a golpes, a golpes...
Contra la pared.

Un día te juró su amor,
Prometió tratarte bien;
De todo aquello se olvidó,
Tu te preguntas ¿por qué?

Esta noche el no aguantó,
Hubo paliza y al final
Disparó a tu corazón,
A tu corazón
 
 

PEDAZO DE MORÓN


Pedazo de morón, he salido del bar y el coche se me va
Es que no veo nada, para colmo estos de aquí me van a hacer soplar

Señor agente: yo, yo no he bebido na
Señor agente: yo todavía puedo andar y privar

¿Dónde vivía yo? ¿dónde tendrá las llaves del sucio portal?
¿de quién será este coche? Donde estará el mio?
¿mi chica donde está?
Creo que la he cagao, mañana dejo de privar
Siempre termino igual: borracho, perdido, buscando el último bar.

Y cantar otra vez hasta que venga el sol
A chaparnos el bar, a quitarme el morón
Hoy la vuelvo a liar, mañana de bajón;
No me importa si duerme ella en mi habitación

¿Anoche que pasó? No suelo ser así, vaya careto hoy
tengo que cantar y no encontré la voz por la habitación
después de una canción todo marcha otra vez,
si te aburres ven, ¡quédate!

 

 

 


MAL HUMOR


Sonó el maldito despertador,
Me robó los pocos sueños
Que andaban por el colchón
Me he aferrado a ellos.

No me puedo levantar,
No me apetece vivir
Hoy no quiero trabajar
Sigo intentando vivir
Desde que tu no estás

Hoy me pudo el mal humor
Me ha ganado la partida
Al mar de mis dudas voy
En un vaso a la deriva
No me aburras por favor

Yo solo quiero dormir
O te callas o me voy.
Todo lo que tu me has dado
Lo tiré a la basura.

Cuando los días se burlan de ti
Cuando el deseo no te visita
Si hasta tu te has olvidado de ti
Te regalo una sonrisa.



UN RAYITO DE SOL


Un rayito de sol para mi
Y un poco de aire para respirar;
Un traguito de whisky
O mejor una boca para conversar

¿qué te pasa?
¿no te acuerdas de mi?
Soy aquel colgado
Que un día te hizo feliz

No te gusta mi vida, lo se,
Sabes que no me puedes cambiar
Ya no aguantas que cante a la luna
Y te has buscado un tipo de verdad

¿qué me pasa? No consigo dormir
prefería la guerra al invierno por ti
¿qué te pasa? ¿ no te acuerdas de mi?
Soy aquel colgado que un día te hizo feliz.

Te has marchado y he salido a pasear,
Recorrí a solas la ciudad
Me he mamado y he pensado que hoy ¡ por fin!
Puedo ser feliz si no estás aquí.



ABRÁZAME


Maldito enero, llueve otra vez
Y yo tumbado en el sofá
Te marchaste ayer
Yo no te pido nada
Mándame sólo una postal

Estoy cansado de historias
Que siempre acaban mal,
Ya sé que a ti no te ha ido bien;
En el juego de ganar
Siempre te ha tocado perder,
Y yo, poco te puedo dar

Ya te has cansado, y yo también,
De tanto perder. Ahora abrázame.

Hoy encontré por fin las viejas cartas que te escribí,
Que un día perdí. Hablaban de ti, de ti.

Y otra vez a decir adiós,
Y otra noche en soledad,
Otra madrugada en ese bar,

Ya no sé qué hacer
Para salir de ti,
Nada me ha hecho sonreír.



PAAQUÍ PALLÁ


Con mis canciones paquí, con mis canciones pallá
Pasa deprisa la vida.
Con la mujer que se fue, con la mujer que vendrá,
Voy cerrando mis heridas.

Vivo más de noche que de día; sueño más despierto que dormido,
Bebo más de lo que debería,
Los domingos me suelo jurar que cambiaré de vida.

Un día ví que cantar era la forma ideal
De dar portazo a las dudas.
No me importó el ¿qué dirán?
Me importan los de verdad,
Los que comparten mis días

Pagué mis deudas con canciones
Y mis errores con despedidas
El corazón me pide vacaciones
Dice que no aguanta más mentiras

Si alguna vez tu me ves perdido sin sonreír,
No necesitare ayuda
Sólo la barra de un bar, toda la noche para mí
Y una ilusión por amiga

Vale más mi sueño que el dinero, puedo vivir de una alegría
De aquí pa allá colecciono recuerdos, tu cuéntame como es tu vida


12/23/2005

MENSAJE PARA TI...SÍ,SÍ...PARA TI.

YO NO SOY IDIOTA!!!!!!!!!
 SÉ PERFECTAMENTE COMO SON LAS COSAS...CUANDO TE CREES QUE ERES MUY INTELIGENTE Y QUE ME ESTÁS TOMANDO EL PELO,YO...ME ESTOY DANDO CUENTA.
 
ME HAGO LA TONTA SÓLO PORQUE ALGUNAS VECES NO MERECE LA PENA MOSTRAR LO LISTA QUE SE ES.MIENTRAS CONSIGA LO QUE QUIERO...AUNQUE NO AL 100% ...NO VOY A DEJAR DE HACERLO.EN ALGUNAS OCASIONES UN POCO ES SUFICIENTE...PERO LA PRÓXIMA VEZ QUE TE CREAS QUE TU MENTE FUNCIONA MEJOR O MÁS RÁPIDO QUE LA MÍA DATE CUENTA DE QUE TE EQUIVOCAS,SÉ LO QUE ESTÁS PENSANDO!!!...NO CREES QUE SERÍA MÁS FÁCIL DECIRME LAS COSAS A LA CARA??...XQ A PARTIR DE EL MOMENTO EN EL QUE LEAS ESTO...CADA VEZ QUE QUIERAS DÁRTELAS DE INTELIGENTE TE DARÁS CUENTA DE QUE SÉ  LO QUE INTENTAS Y...TE VAS A SENTIR ...GILIPOLLAS!!!!!
 
EN FIN...LO QUE TE QUIERO DECIR ES QUE VALE LA PENA HABLAR (LAS COSAS CLARAS Y EL CHOCOLATE ESPESO) HABLANDO NO SE PIERDE NADA...DE HECHO,SE GANA CONFIANZA...NO TE CREAS MÁS INTELIGENTE QUE EL RESTO DE LA GENTE.
 
Y COMO DICE MI MADRE:SIENDO MUY INTELIGENTE...TANTO COMO PARA HACERSE LA TONTA SABIENDO LO LISTA QUE ERES...SE CONSIGUEN MUUUUUUUUUCHAS COSAS.
 
 
(MENSAJE PARA TODAS ESAS PERSONAS QUE INTENTAN ENGAÑARME,APROVECHARSE O QUE SIMPLEMENTE SE CREEN QUE SOY TONTA...A PARTIR DE AHORA SUPONGO QUE ME VEREIS DE OTRA MANERA)